Bleu et Vert

creatieve vakanties

tekenen, schilderen, beeldhouwen, zingen, theater
in Frankrijk en Nederland

Hoe heerlijk kun je smikkelen?

Bleu et Vert receptenblog

De momenten dat ik met het allermeeste plezier sta te koken, heb ik het gevoel dat ik boven mezelf uitgetild word. Terwijl ik proef, ruik, kijk en voel ontstaat de maaltijd onder mijn handen. Door me te verbinden met het eten en de mensen waarvoor ik het ga maken borrelen de ideeën naar boven, herinner ik me eerder goed gelukte gerechten of komt er een idee voor iets nieuws.
Op deze manier koken de meesten van onze Bleu et Vert koks. Het maakt tevens duidelijk waarom het door cursisten al zo lang begeerde handboek van de Bleu et Vert keuken nog niet is uitgegeven. In de recepten zou vooral staan: proef, durf, experimenteer en pas aan als het niet naar je zin smaakt.
(Susan Ebbers, januari 2009. Uit: recept crisiskoekjes)

Een selectie van Bleu et Vert recepten.
Reageren? Graag!

Zoet- zuur ovengerecht met sinaasappel, pompoen en aardappeltjes uit de oven

Graag wil ik nog één keer schitteren. Maar dan op een manier die ze nog niet eerder zagen. Mijn bijna ex-collegae kennen me als arts verstandelijk gehandicapten in opleiding, nog niet als kok. Nu de opleiding voltooid is, verlaat ik mijn werkplek op zoek naar nieuwe vergezichten. Met gemengde gevoelens laat ik de bewoners die de afgelopen vijf jaar mijn hart stalen op hun prachtige landgoed achter. Ik heb veel van hen cadeau gekregen, ik heb van ze mogen leren, ze hebben mijn geheimen geraden, ze hebben me vertrouwd en bij het afscheid bedolven onder ontroerende zinnen en de prachtigste tekeningen.
Het is een afscheidstournee met meerdere etappes. Vandaag schuiven de collegae bij mij thuis aan voor een wederzijds betreurd afscheidsmaal. Al eens eerder namen we afscheid. Mijn vertrek voor een 10 maanden durende stage periode werd aangegrepen voor een ludieke lunch, toevallig op witte donderdag. Iedereen had lekkere hapjes meegenomen en onder grote hilariteit werden mijn voeten gewassen en gezalfd. De sfeer was luchtig, ik zou weer terug komen.
Mijn eten van vandaag is een ‘dank-je-wel-voor-alles’, ook voor dat waar ik geen woorden aan kan geven. Met een wat zwaar hart hou ik me groot, zelfs als ze me toespreken en zingen. De tranen komen pas na de laatste knuffel en hun vertrek.

Aardappelen uit de oven
Boen biologische aardappelen schoon met een borstel en kook ze beetgaar in de schil. Op een plank iets laten afkoelen tot je ze kan vastpakken om in blokjes te snijden. Zet ze in een redelijk laagje olijfolie en bestrooi met grof zout, rozemarijn en gehakte knoflook. Zet ze in de oven (bij voorkeur hete lucht) totdat ze knisperig zijn gebakken. Voor een grote groep heb ik metalen ovenschalen die precies in de oven passen. Een soort verdiepte bakplaat zeg maar.

Pompoen sinaasappelschotel
In zo’n zelfde ovenschaal gaat een grote pompoen in redelijk grote stukken. Ik laat altijd de schil om de pompoen zitten. Ten eerste is het een vervelend, moeizaam en soms zelfs gevaarlijk werkje. (Met een scherp mes schiet je maar zo uit in die harde schil). Ten tweede is de smaak van de schil prima als de pompoen gaar genoeg is. Zonde om weg te gooien. Vieze plekjes haal ik er wel af.
De pompoen vergezel je van 4 grote uien in parten gesneden (bv in 8). Hierbij doe je olijfolie, zout, peper en een mengsel van zoet en zuur. Zoet en zuur versterken elkaar in de smaak. Denk aan het zuur van sinaapappel-, citroensap of azijn en als zoet wat gembersiroop, honing, stroop of suiker. Er kan ook een beetje drank door zoals wat vieux, amaretto of een ander drankje wat je lekker vindt.

Zo warm als het afscheid was op mijn vorige werkplek, is het welkom op mijn nieuwe plek. Op mijn eerste werkdag ga ik naar huis met een enorme bos bloemen. Dat is me nog nergens eerder gebeurd. (Voor de werkgevers onder jullie: een gouden tip!) Iedereen stelt zich open en gastvrij op en wil graag kennis maken en samenwerken.
Vandaag was er een middag waarin iedereen in 5 minuten zijn werkzaamheden, dromen en verlangens presenteert aan elkaar. In de loop van de middag voel ik met ontroering hoe goed ik op mijn plek zit. Het hart van de middag zit hem erin, dat we de mensen met een verstandelijke beperking voor vol aan willen zien. Ook in “goed en kwaad” (dus vragen aan een winkel of ze wel aangifte bij de politie willen doen bij winkeldiefstal) en dat iedereen zich inzet om een volwaardig functioneren in de maatschappij mogelijk te maken. (werkplaatsen creëren in winkels, horeca, kunstateliers).
Dat is precies wat ik belangrijk vind in mijn vak.
Ik ben weer op mijn plek.

Susan Ebbers, mei 2015.